حسن عليه السلام فرارسيد ، حسين عليه السلام را طلبيد و فرمود : برادرم ! اينك من از شما جدا مىشوم و به پروردگارم ملحق مىگردم ! مرا زهر داده‌اند و پاره‌هاى جگرم ميان طشت ريخته است ، و من به‌خوبى مىدانم چه كسى مرا مسموم كرده است و از كجا اين مصيبت بر سر من آمده است و من شكايت او را در پيشگاه خدا خواهم كرد بنابراين پس به حقى كه بر تو دارم مبادا در اين‌باره چيزى بگويى ! بلكه منتظر باش تا ببينى از خدا چه خواهد آمد ! پس هرگاه درگذشتم ، چشمان مرا ببند و غسل بده و كفن كن و بر تابوتم بگذار و پيكرم را كنار قبر جدم رسول‌خدا صلى الله عليه و آله ببر تا با او تجديد عهد كنم ! سپس به نزد قبر جده‌ام فاطمه بنت‌اسد ببر ! و در آن‌جا مرا به خاك بسپار ! و اى پسر مادرم به زودى خواهى دانست كه اين قوم به گمان اين كه تو مىخواهى جنازهء مرا كنار قبر رسول‌خدا صلى الله عليه و آله دفن كنى ، اجتماع خواهند كرد تا از خاكسپارى بدن من جلوگيرى كنند ! تو را به خدا سوگند مىدهم كه مبادا در كار من به‌قدر بال پشه‌اى خون بريزد ! سپس در مورد خانواده و فرزندان و صدقاتش سفارش كرد و همچنين راجع به آنچه اميرالمؤمنين عليه السلام در وقتى كه خلافت را به او سپرد و او را جانشين خود قرار داد ، وصيت كرد و شيعيانش را بر جايگزين نمودن او دلالت كرد و اين كه او را پس از خود بر پيشواى ايشان گمارده است . همين كه آن حضرت دنيا را وداع گفت ، امام حسين عليه السلام پيكر او را غسل داد و كفن كرد و جنازهء آن حضرت را برداشت ، از آن‌طرف مروان و همراهانش از بنىاميه ترديدى نداشتند كه او را در كنار